Kasmatka

Podlewałam dziś kaktusy i nie mogłam się oprzeć, aby ich nie obfotografować. Jesień zbliża się już wielkimi krokami, a razem z nią ciężki etap dla kaktusów. Po zeszłej zimie miałam sporo strat, kilka kaktusów uschło, kilka tez zgniło, liczyłam się z tym. Są kaktusy, po których widać, że "my się zimy nie boimy", a są też takie kruche, po mimo nawożenia, pielęgnacji nie poprawiają się. Nie wiem, dlaczego, być może nie mam też odpowiedniej wiedzy po mimo fachowej literatury jest też wiele czynników budujących doświadczenie w ich hodowli. Niektórzy myślą "kupię kaktusa jego przecież nie trzeba tak często podlewać" owszem nie mylą się. Ale podlewanie to nie wszystko, co możemy dać im do pełnego piękna. To nawożenie, to zraszanie, to dbanie o podłoże, o temperaturę powietrza, oświetlenie to wzdychanie nad każdym nowonarodzonym cierniem.

Kaktusy są też roślinami użytkowymi w pewnych krajach świata. Z ich zdrewniałych szkieletów wykonuje się przedmioty codziennego użytku, buduje domy, a cierni używa się, jako igieł do szycia. Długie włosy z cefalium są używane, jako wyściółka do poduszek i materaców. W biedniejszych krajach opuncje wykorzystywane są do karmienia bydła. Meksyk jest przykładem kraju, w którym spożywane są zarówno owoce kaktusów, czyli tunas jak i ich pędy, jako jarzyna- neopalitos. Mało, kto wie, że, Neowerdermannia vorwerckii jest cała gotowana i zastępuje ziemniaki mieszkającym w górach Indianom z Boliwii. Sok wielu kulistych kaktusów po odcięciu górnej części gasi pragnienie zagubionym na pustyni.

To tyle ciekawostek czas pokazać moją skromniutką, pokojową hodowlę ;)

Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za odwiedziny i pozostawione komentarze :)

Zapraszam częściej! ;)